บันทึก
การก้าวเท้าแรกสู่อาชีพและการทำงาน

การก้าวเท้าแรกสู่อาชีพและการทำงาน

เมื่อประมาณ 20 กว่าปีก่อนหน้า ที่แห่งนี้เป็นที่แห่งแรกของการเริ่มต้นของการทำงานของเรา หลังจากที่ใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ เมืองฟ้าศิวิไลซ์ในความคิดเราและใคร ๆ หลาย ๆ คนในตอนนั้น ปี 2538 ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักชื่อหน่วยงานนี้ ทราบกันแต่เพียงว่า “ศูนย์ลาว” คำสั้น ๆ ที่คนเรียกกัน หรือ “ศูนย์ลาวอพยพ” เมื่อครั้งสงครามอินโดจีน เพราะนี่เมื่อก่อนเคยใช้ทำเป็นศูนย์อพยพ ลงรถสอบถามกับสามล้อ เขาไม่รู้จักหน่วยนี้ ต้องบอกว่าศูนย์ลาว เขาก็ร้องอ๋อ !

ตึกต่าง ๆ ที่เป็นอาคารสูงใหญ่ ยังไม่มี เป็นอาคารชั้นเดียว ต่อเรียงรายกันหลายหลัง เพื่อง่ายต่อการเคลื่อนย้ายผู้ป่วย เริ่มแรกทีต้องออกหน่วยไปประชาสัมพันธ์ให้คนรู้จักหน่วยงาน ไปเปิดบริการตรวจสุขภาพฟรี ตามวันสำคัญ ๆ และตามท้องถิ่นต่าง ๆ จนเริ่มปี 2541 หน่วยงานก้าวกระโดด มีการเปิดบริการผู้ป่วยนอก ผู้ป่วยในเต็มรูปแบบ ผู้คนก็เริ่มรู้จักมากขึ้น ทรัพยากรมีจำกัดทั้งคนและเครื่องมือ การรองรับก็ทำได้จำกัด ปี 2544 หลายอย่างดีขึ้น

ต้นยางต้นนี้ปลูกโดยท่านอดีตผู้อำนวยการคนที่ 2 ท่าน นพ.เทวินทร์ โกสิยะตระกูล ถึงเวลานี้สูงใหญ่มากแล้ว จนหลายคนที่เข้ามาทำงานใหม่และผู้คนที่มาใช้บริการ อาจจะคิดว่าเกิดมาเองตั้งแต่ก่อนตั้งโรงพยาบาล

อินทผาลัม สูงใหญ่จนแทบไม่ได้กินผลผลิตของมัน ผู้เขียนเคยเดินผ่านในช่วงที่มันมีลูกและหล่นพื้น เคยแอบเก็บมาลองชิม รสชาดของมันหวานใช้ได้ แต่เมล็ดใหญ่เกินที่จะเหลือเนื้อให้ได้กิน ปลูกเป็นไม้ประดับพร้อมกันกับต้นยาง(ด้านบน)

ส่วนยางต้นนี้ เกิดมาก่อนที่จะมีการก่อสร้างหน่วยงาน จริง ๆ แล้วมันมีต้นคู่กันนะ แต่มันยืนต้นตายไปก่อน และมีการตัดออกโดยป่าไม้จังหวัดเมื่อหลายยี่สิบกว่าปีมาแล้ว

และมีหลายคนบอกว่าคนแก่ชอบจำความหลังในอดีตมาพูดหวนย้อนคืน ถึงตอนนี้คงไม่ปฏิเสธ ทั้งเขียนทั้งพูด ไม่ว่าคน หน่วยงาน อาคารสถานที่ ล้วนแต่มีจุดเริ่มต้น และก็จะถึงจุดสิ้นสุดในทุก ๆ สิ่งของมัน สิ่งที่ยังคงหลงเหลือก็จะเป็นเพียงความทรงจำและคำบอกเล่าเท่านั้น และสุดท้ายมันก็เลือนหายไปตามกาลเวลาของมันในทุกสรรพสิ่ง…..

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *